tlo
MojaRafa.pl » Chemia wody

Początek jest zawsze łatwy, problemy zaczynają się później.
Początek jest zawsze łatwy, problemy zaczynają się później.
Początek jest zawsze łatwy, problemy zaczynają się później.

Chemia wody

Zanieczyszczenia chemiczne wody morskiej


Amoniak – NH3/NH3
    Najgroźniejsza substancja toksyczna mogąca pojawić się w wodzie. Amoniak jest bezpośrednim efektem rozkładu zanieczyszczeń białkowych, przy braku odpowiedniej ilości bakterii
nitryfikacyjnych. Ich zmniejszona ilość z reguły wiąże się z niedojrzałymi filtrami biologicznymi, zastosowanie agresywnych leków lub pojawienie się martwych zwierząt akwarium. Amoniak
pojawia się także po transporcie ryb, w workach transportowych, gdy ryby były bezpośrednio przed transportem karmione. Nawet niewielkie stężenie jest groźne dla ryb i bezkręgowców.
Przeciwdziałanie podniesieniu się stężenia amoniaku do niebezpiecznego poziomu polega na jego monitorowaniu. Pomiary najczęściej wykonuje się przy pomocy testów, szczególnie w świeżo
założonych zbiornikach, kwarantannie i w wodzie z transportu. W przypadku stwierdzenia obecności amoniaku należy bardzo ostrożnie aklimatyzować rybę do wody go pozbawionej. Obniżanie
poziomu amoniaku w gotowych zbiornikach można przeprowadzić za pomocą dużych (50%) podmian wody, uruchomienia dodatkowego złoża zraszanego, jak też dozowania pożywek dla bakterii, np.
Bactozyme czy Cycle.

Azotyny – NO2
    Pierwszy etap rozkładu amoniaku przez bakterie nitryfikacyjne. NO2 jest również toksyczne, lecz jego pojawianie się a obniżanie poziomu amoniaku świadczy o rozpoczęciu pracy filtracyjnej.
Podmiany wody nie są zbyt efektywne w jego usuwaniu, toteż muszą obejmować nawet do 80%. Jedyną metodą skutecznej redukcji NO2 jest posiadanie właściwego złoża filtracji biologicznej.

Azotany – NO3
    Najmniej toksyczny związek. Ryby przez krótki czas są w stanie znosić nawet 25 – 50 ppm, choć należy zadbać, aby w przypadku ryb poziom ten nie był wyższy, niż 10 ppm. Poziom NO3 łatwo
obniżyć poprzez podmiany wody. Z czasem rolę denitryfikatora przyjmuje żywa skała i poziom NO3 staje się niewykrywalny przez testy akwarystyczne lub ostatecznie utrzymuje się na poziomie
0 – 5 ppm.

Fosforany
    Największy problem w akwarium morskim. Fosforany pojawiają się jako efekt karmienia zwierząt. Olbrzymie ilości fosforanów pojawiają się także wtedy, gdy nawet
okresowo używamy do podmian wody wodociągowej zamiast tej z filtra RO. Fosforany można znaleźć również w suchych karmach dla ryb oraz w preparatach witaminowych. Fosforany są znakomitą
pożywką do rozwoju niepożądanych glonów. Przeciwdziałanie polega na profilaktyce, używaniu wody z filtra RO, zasadzie nie przerybiania zbiornika i nie przekarmiania zwierząt. Nawet bardzo
niskie poziomy fosforanów (już niewykrywalne dla testów akwarystycznych!) powodują wzrost glonów. Długofalowym i najbardziej skutecznym działaniem zapobiegającym powstawaniu fosforanów
jest dozowanie wody wapiennej (roztwór wodorotlenku wapnia).

Temperatura
    Optymalnym poziomem jest 25 stopni Celsjusza. Dolnym tolerowanym poziomem są 24 stopnie, a górnym – 26 do 27. Z tego względu bardzo ważne jest używanie jak najbardziej precyzyjnych
termometrów. Tanie termometry naklejane na szybę zbytnio oszukują na pomiarze i nie należy ich stosować. Zalecany jest precyzyjny termometr laboratoryjny lub, co dużo wygodniejsze,
elektroniczny pomiar temperatury. Bardzo wygodnym rozwiązaniem jest zainstalowanie sterownika temperatury.

PH
    Pomiar wartości pH jest jednym z najbardziej istotnych, o ile nie najistotniejszym. Jego monitorowanie jest często zaniedbywane. W akwarium morskim optymalnym
jest stały elektroniczny pomiar pH. Dzięki niemu, po zdobyciu pewnej praktyki, będziemy w stanie ocenić to, co dzieje się w zbiorniku. Na pH (które jest miarą rozpuszczonych zasad i
kwasów) wpływa szereg czynników: fotosynteza, natlenienie, obecność makroglonów. W efekcie pH w zbiorniku morskim wykazuje dzienne wahanie między 8,0 a 8,4. Nie powinno jednak być większe;
wyższe poziomy pH, niż 8,4 mogą oznaczać, że do zbiornika dodawanej jest zbyt wiele wody wapiennej. Wskazanym pułapem pH jest poziom 8,2 – 8,3.

KH
    Twardość węglanowa (KH) obrazuje zawartość soli węglanów i dwuwęglanów wapnia i magnezu, a także węglanu boru. Najczęściej oscyluje wokół 7-10 dKH, ale przy
dołożeniu preparatu magnezowego do reaktora wapiennego i / lub dozowaniu wody wapiennej i mikroelementów, może wzrosnąć nawet do 20 dKH. Najczęściej jednak utrzymuje się na poziomie 7-9
dKH.

Gęstość wody – poziom zasolenia
    Poziomem optymalnym i najbardziej bezpiecznym jest 1.021 ppm, przy typowej mieszanej obsadzie ryb i bezkręgowców. W przypadku akwarium rafowego z symboliczną
obsadą ryb i przewagą bezkręgowców, można utrzymywać zasolenie 1,023 – 1,024 ppm. Utrzymanie właściwego poziomu zasolenia jest niezmiernie ważne, gdyż bardzo łatwo spowodować jego wzrost
lub obniżenie. Nawet jedna lub dwie podmiany wody na czystą z filtra RO, może spowodować obniżenie zasolenia do groźnego dla bezkręgowców poziomu (1,014 – 1,016 ppm). Kończy się to nagłym
załamaniem kondycji koralowców a powrót do poprzedniego stanu może zabrać miesiące, jeśli nie lata. Należy używać dużych, szklanych gęstościomierzy, najlepiej mając jeszcze jeden, dwa do
sprawdzenia i wykalibrowania. Bardzo trudne w odczytaniu wyników są małe gęstościomierze spławikowe. Bardziej precyzyjny jest elektroniczny pomiar przewodności, z którego możemy odczytać
poziom zasolenia. Przy zakupie nowego gęstościomierza warto zanurzyć go w wodzie z filtra RO – poziom odczytany na gęstościomierzu powinien wynosić zero ppm.

Wapń
    Optymalnym poziomem jest 400 – 450 ppm. Przy wyłącznej obsadzie rybnej i posiadaniu makroglonów, poziom ten może być obniżony do 400 ppm, zaś przy trudnych i
twardych koralowcach – podniesiony nawet do 500 ppm. Ważne, by poziom wapnia był stabilny, a jego podwyższanie bądź obniżanie odbywało się stopniowo i powoli, np. w ciągu tygodnia czy
dwóch.

Miedź
    Miedź jest wysoce toksycznym związkiem, zabójczym dla bezkręgowców nawet w minimalnych ilościach. Zwykle pojawia się w akwarium przy stosowaniu preparatów
leczniczych opartych na siarczanie miedzi. Z tego względu leczenie miedzią może odbywać się tylko i wyłącznie w pustych zbiornikach, pozbawionych jakikolwiek skał czy podłoża.
Zastosowanie miedzi w zbiorniku z skałami sprawi, że zaabsorbują ją i bardzo powoli będą oddawać do wody. Używanie węgla aktywowanego, stuprocentowe wymiany wody czy nawet używanie
specjalnych absorberów miedzi nie spowoduje, że skały te będą się jeszcze nadawały się do akwarium rafowego! Długie miesiące może potrwać proces dochodzenia takiej skały do stadium użycia
w akwarium z obsadą wyłącznie rybną. Niebezpieczeństwo wprowadzenia miedzi do akwarium jest, jak widać, bardzo brzemienne w skutki. Dlatego należy bardzo uważnie przestudiować skład leków,
na wypadek obecności w ich składzie związków miedzi. Te ostatnie można wprowadzić do akwarium także innymi drogami – np. wtedy, gdy w instalacji wodociągowej używa się miedzianych rurek,
lub gdy dolewana do akwarium woda pochodzi z miedzianego destylatora.



Biografia:
World Wide Web


Masz jakiekolwiek pytania?, wątpliwości?, wejdź na forum.MojaRafa.pl, postaramy się rozwiązać każdy problem związany z akwarystyką morską.