tlo
MojaRafa.pl » berlin

Początek jest zawsze łatwy, problemy zaczynają się później.
Początek jest zawsze łatwy, problemy zaczynają się później.
Początek jest zawsze łatwy, problemy zaczynają się później.

berlin

Filtracja metodą Berlińską


Pierwotnie artykuł pochodził ze strony REEFPEDIA – Filtracja w akwarium morskim



    Filtracja metodą Berlińską jest najpopularniejszą dzisiaj metodą filtracji wody w akwarium rafowym. Jej ogólne zasady zostały opracowane przez środowisko akwarystów z Berlina , stąd jej nazwa. Należy zwrócić uwagę na to, że bardzo dynamiczny rozwój akwarystyki morskiej i coraz większa liczba różnych urządzeń wspomgających filtrację powodują, że dzisiaj trudno jest powiedzieć kiedy dokładnie mamy do czynienia z metodą berlińską, a kiedy zbudowany system już nią nie jest. Inna sprawa, że tego typu rozważania nie mają dużego sensu. Wiele nowych rozwiązań można traktować jako uzupełnienie metody berlińskiej.
     Metoda Berlińska była pierwszym systemem filtracji w obiegu zamkniętym, dzięki któremu udało się uzyskać znaczące sukcesy w hodowli koralowców SPS, z tego chyba najbardziej znanym jest Acropora Sp. Niemiecki akwarysta Dietrich Stuber był i jest do dzisiaj jednym z najbardziej aktywnych akwarystów z całej grupy, która przed laty opracowała metodę berlińską i do dzisiaj ją rozwija. Stuber był pierwszym akwarystą, który z powodzeniem zaczął chodować w akwarium koralowce z gatunku Acropora. Warto wspomnieć, że Acropora wyrosła w akwarium Stubera z małego fragmentu koralowca jaki był przyrośnięty do kawałka żywej skały świeżo włożonej do akwarium. Inna wersja legendy jaką spotkałem mówi, że po prostu wyrosła ze skały. Inni akwaryści zachęceni faktem, że udało się w warunkach akwariowych utrzymać przy życiu koralowiec, który do tej pory ginął w akwarium w ciągu kilku tygodni, poszli w jego ślady i budowali akwaria działające na tej samej zasadzie z filtracją później nazwaną berlińską. Oni równierz uzyskiwali bardzo dobre wyniki w hodowli tego samego koralowca – i to w dosłownym tego slowa znaczeniu. Acropora ze zbiornika Stubera była źródłem szczepek z których rozwijały się korale w akwariach innych akwarystów. Spotkałem się z informacjami, że dzisiaj trudno jest jednoznacznie określić jaki gatunek Acropora Stuber wprowadził do akwarystyki, Sprung i Delbeek podają, że to Acropora formosa. Koralowce od ponad 20 lat rozwijane w warunkach sztucznej chodowli przybrały dość specyficzną formę. W tej chwili jest ona dostępna w handlu pod nazwą ‚Stuber Staghorn’, natomiast łacińska nazwa gatunku to po prostu Acropora sp.

     Metoda Berlińska zakłada wykorzystanie następujących elementów:


    Żywa skała w ilości odpowiadającej ok.20% objętości akwarium (np.: 100l akwarium powinno być wyposażone w 20 kg żywej skały). Żywa skała jest w tej metodzie podstawowym medium w którym zachodzi filtracja biologiczna. Czasami pojawiają się pytania o to dlaczego akurat 20%? Nie udało mi się znaleźć żadnego wyjaśnienia, ale wydaje mi się, że najbardziej racjonalnym i bardzo prawdopodbnym wyjaśnieniem jest, że drogą prób i błędów udało się ustalić, że statystycznie taka ilość żywej skały w typowym akwarium morskim daje najlepsze rezultaty jeśli chodzi i siłę filtracji. W zależności od obciążenia zbiornika czyli ilości ryb i gatunków (glonożercy produkują znaczne ilości odchodów), ilości i gatunków koralowców, ilości podawanego pokarmu, będzie zmieniało się zapotrzebowanie na ilość żywej skały. Warto pamiętać, że dzisiaj często stosowane są dodatkowe metody filtracji używane równocześnie z berlinką, takie jak DSB co także ma wpływ na zapotrzebowanie co do ilości żywej skały.

    Wydajny odpieniacz białek. Podstawowe urządzenie usuwające, jak sama nazwa wskazuje, głównie białka, ale także wiele innych substancji rozpuszczonych w wodzie (tłuszcze, kwasy tłuszczowe, kwasy organiczne, aminy, fosforany i wiele innych), a których obecność i kumulacja w wodzie morskiej w akwarium w krótkim czasie doprowadzi do załamania systemu.silne oświetlenie.

    Filtracja metodą Berlińską zakłada wykorzystanie oświetlenia HQI. Dzisiaj oczywiście mamy do dyspozycji inne technologie, zdecydowanie najczęściej stosowaną są świetlówki T5 stosowane jako jedyne oświetlenie w akwarium lub jako uzupełnienie do HQI. Ostatnio coraz częściej stosuje się także oświetlenie bazującej na diodach LED. Ważne jest, że metoda berlińska wprowadziała jako podstawę oświetlenie o temperaturze barwowej 10000K lub więcej jako konieczne elementy systemu.

     Filtrowanie powierzchniowe realizowane najczęściej poprzez spływ wody kominem do sumpa. Wielu akwarystów zwraca uwagę na powstający na powierzchni wody tzw biofilm jako coś co zakłóca estetykę akwarium. Rzeczywiście nie wygląda to ładnie. Ale obecność biofilmu ma znacznie większy wpływ na akwarium. Wystarczy wymienić utrudnioną wymianę gazową na powierzchni wody i zatrzymanie znacznej części światła (jedno ze źródeł podaje, że nawet do 40%). Spływ wody kominem do sumpa powoduje, że biofilm nie może utrzymac się na powierzchni i jest skutecznie
filtrowany.

    Dzienne dozowanie wapnia i utrzymywanie alkaliczności wody na wymaganym poziomie. Konsumpcja wapnia (Ca) w akwarium rafowym w którym występują koralowce twarde , w zależności od tego jak wiele tych zwierząt jest w akwarium, może być mniejsza bądź większa, ale faktem jest, że w większości zbiorników wymagane jest systematyczne dodawanie wapnia, aby utrzymać poziom zawartośc zbliżony do naturalnej wody morskiej. Niemiecki „Kalkwasser” najczęściej pojawia się w kontekście metody berlińskiej i oznacza roztwór o wysokiej zwartości wapnia dozowany do
wody w akwarium.

    Dozowanie pierwiastków śladowych (mikroelementów): stront, jod i inne. Skład naturalnej wody morskiej jest dość złożony, występuje wiele pierwiastków, które są potrzebne do tego, aby organizmy żywe mogły funkcjonować w zdrowiu. Koralowce, krweteki, kraby, anawet ryby wchłaniają wiele z nich powodując tym samym obniżenie ich poziomu zawartości w wodzie. Tak jak w przypadku wapnia oznacza to konieczność ciągłego dodawania mikroelementów tak, aby utrzymać ich właściwy poziom.

     Użycia piasku koralowego lub żwiru jako dodatkowego elementu filtrującego, wraz z dodaniem zwierząt pomagających w utrzymaniu czystości dna. Dzisiaj punkt mocno dyskusyjny. Opisy zresztą różnią się w tym miejscu, można powiedzieć, że nie było jednej definicji metody berlińskiej. Zaleganie i kumulacja detrytusu w piachu i żwirze może prowadzić do istotnych problemów w funkcjonowaniu akwarium. Wskazana jest odpowienio silna cyrkulacja i takie ustawienie pomp, aby na dnie nie zalegał detrytus. Z drugiej strony wspomniane wyżej zwierzęta żwiące się
właśnie odpadkami pożywienia, detrytusem pomagają utrzymać piaskowe dno w dobrej kondycji. Nie należy mylić tego elementu metody berlińskiej z DSB. W odróżnieniu od DSB w klasycznej metodzie berlińskiej zalecane jest użycie żwiru koralowego w rozmiarze 5-10mm i grubości do 2,5 cm warstwy żwiru usypanej na dnie.

    Cyrkulacja z prędkością minimum 10x objetość akwarium na godzinę. Bardzo ważny element systemu, któremu warto poświęcić odrębny artykuł. W punkcie powyżej wspomniałem już o cyrkulacji, która pomaga w utrzymaniu czystości w akwarium, ale warto pamiętać, że jej rola szczególnie dla funkcjonowania koralowców jest znacznie większa niż możnaby przypuszczać. W tej chwili zwrócę tylko uwagę, że rozwój techniki spowodował pojawienie się pomp o różnych parametrach tak jeśli chodzi o wydajność (stała lub zmienna), strumień (skupiony bądź rozproszony), w efekcie dzisiaj zdecydowana większość zbiorników wykorzystuje silną curkulacje na poziomie 30x – 50x objętości akwarium.

    Wykorzystanie tzw sumpa jako dodatkowego zbiornika filtrującego w którym może znajdować się żywa skała, algi i urządzenia takie jak odpieniacz, reaktor wapienny etc etc. Obieg wody z akwarium przez sump z powrotem do akwarium powinien być na poziomie minimum 2-5x objetości akwarium. Dzisiaj często mówi się nawet o przepływie 10x lub więcej. Węgiel aktywowany : dzisiaj jego użycie w sposób zalecany przez twórców metody berlińskiej bywa kwestionowany przez akwarystów, niemniej watro wspomnieć, że oryginalne zalecenie jest takie, aby węgiel aktywowany był ciągle obecny w systemie (najczęściej w sumpie). Większość akwarystów dzisiaj uważa , że ciągła obecność węgla aktywnego może doprowadzić do nadmiernego wyjałowienia wody.


Masz jakiekolwiek pytania?, wątpliwości?, wejdź na forum.MojaRafa.pl, postaramy się rozwiązać każdy problem związany z akwarystyką morską.