tlo
MojaRafa.pl » Amphipriony

Początek jest zawsze łatwy, problemy zaczynają się później.
Początek jest zawsze łatwy, problemy zaczynają się później.
Początek jest zawsze łatwy, problemy zaczynają się później.

Amphipriony

AMPHIPRION

Jedna z najczęściej spotykanych morskich ryb w akwarium. O jej popularności decydują : duża odporność, żywe usposobienie, ładne jaskrawe kolory,
łatwość rozmnażania w warunkach hodowlanych. Przede wszysstkim należy wspomnieć o filmie „Gdzie jest Nemo?” , który spowodował wzrost zainteresowania tymi małymi rybkami,
a także o tym, że błazenki żyją w symbiozie z ukwiałami co czyni je niezwykle ciekawym i wdzięcznym obiektem obserwacji w akwarium w warunkach domowych. Dość długa żywotność ryb :
w naturze do 12 lat, w akwarium do 20 lat chociaż można znaleźć wzmianki o błazenkach z gatunku Amphiprion frenatus, które dożyły w akwarium jescze dłużej.


Amphipriony są rybami stworzonymi do hodowli akwariowej :

  • - wspomniana wyżej długowieczność.
  • - błazenki spędzają większość czasu w ukwiale, rzadka odpływając od niego na odległość kilkunastu centymetrów. Są słabymi pływakami z czego wynikają małe wymagania co do przestrzeni życiowej, a tej jak wiadomo w akwarium nie ma wiele. W efekcie błazenki z łatwością adaptują się do życia w zbiornikach 50 litrowych.
  • - łatwość karmienia i przyjmowanie różnych rodzaji pokarmów: żywy, mrożony, płatkowany, roślinny, im bardziej urozmaicony tym zdrowiej dla ryb.
  • - błazenki dość łatwo tolerują parametry wody odbiegające od optymalnych.
  • - Amphipriony w akwarium łatwo przystępują do tarła, para błazenków składa ikrę co kilkanaście dni. Amphiprion clarkii może odbywać tarło co 12 – 14 dni i złożyć 100 – 800 jaj ikry w ciągu tarła.
  • - dobranie się w parę jest stosunkowo proste dzięki zmienności płci.

Karmienie
 


Amphipriony w zasadzie jedzą każde pożywienie. Łatwo przyzwyczaja się do różnego rodzaju pokarmów dostępnych w akwarystyce morskiej : mrożonki
(artemia, kryl,), płatki, pokarm roślinny, bardzo chętnie podejmuje pokarm żywy (larwy solowca, larwy krewetek itd).

Rozmnażanie
 


Błazenki należą do jednych z łatwiej rozmnażanych się ryb w warunkach akwariowych.
Łatwo dobierają się w pary w zbiorniku ogólnym. Kilka dni przed tarłem wyszukują dogodne miejsce w pobliżu ukwiału i oczyszczają starannie. Wkrótce samica składa w
wybranym miejscu ikrę , która jest zapładniana przez samca. Dojrzała para w dobrych warunkach może składać ikrę co 12-14 dni. Jednym z czynników stymulujących ryby do tarła
jest jakość pożywienia, warto je urozmaicać. Średnio za jednym razem samica składa ok.350 jaj. Larwy wykluwają się po ok 7-8 dniach w ciągu dwuch godzin po zmroku. Larwy w ciągu
kilku godzin od wyklucia zużywają zawartość woreczka żółciowego i muszą być intensywnie dokarmiane drobnym żywym pokarmem. W zbiornikach ogólnych szanse odchowania
narybku są małe ze względu na cyrkulację wody, która doprowadza do dość szybkiego odfiltrowania larw. Drugie zagrożenie to inne zwierzęta żyjące w akwarium i traktujące larwy jako żywy
pokarm.


Prawidłowo karmione, żyjące w dobrych warunkach błazenki osiągają wielkość 4cm w wieku 6-8 miesięcy. Kluczem do sukcesu w wychowie młodych błazenków jest żywy pokarm. Opisywany w niektórych publikacjach przez zawodowych hodowców system hodowli błazenków składa się z dwóch zbiorników ok.30 litrowych do których przekładana jest ikra tuż przed wykluciem lub larwy zaraz po wykluciu. Drugim elementem systemu musi być funkcjonująca w systemie ciągłym hodowla planktonu. Larwy muszą mieć pokarmu pod dostatkiem, muszą wręcz w nim pływać. Oznacza to konieczność
ciągłych codziennych podmian wody przez okres minimum 14 dni. Po tym okresie larwy są juz znacznie większe, odporniejsze, i są w stanie podjąć pokarm większych rozmiarów, którego pozyskanie jest łatwiejsze, i przeżywalność zncznie większa.

Zdolność zmiany płci
 


Specyficzną cechą Błazenków jest zmienność płci. Błazenki żyjąc w naturze w symbiozie z ukwiałami formują pary lub większe stada zasiedlające jeden ukwiał lub kolonię ukwiałów. W obrębie jednego stada największy, najbardziej dominujący osobnik staje się samicą, drugi co do wielkości staje sie dojrzałym płciowo samcem.
Wszystkie pozostałe mniejsze podporządkowane pozostają w postaci bezpłciowej, zostaje też zatrzymany ich dalszy wzrost. Szacuje sie, że największe niedojrzałe płciowo ryby mają masę ciała mniejszą o około 20% od dojrzałego samca.


W przypadku kiedy samica zginie dojrzały samiec zmieni płeć i stanie się samicą, a następna co do wielkości ryba dojrzeje płciowo i zostanie samcem. Ciekawostką jest, że w warunkach hodowlanych jeśli w ukwiale równocześnie pojawi się kilka błazenków tej samej wielkości, w zbliżonym wieku, to czas jaki jest potrzebny na wyłonienie najsilniejszego, dominującego osobnika może się wydłużyć ze względu na ciągłą konkurencję między rybami w stadzie. W naturze sprawa jest prostsza, młody błazenek w 99% przypadków trafia do ukwiału już zamieszkanego i jako najmłodszy i najmniejszy w stadzie zajmuje ostatnie miejsce w kolejce do zdolności zniany płci.

Symbioza z ukwiałami
 


Symbioza Amphiprionów i ukwiałów w środowisku naturalnym wynika z faktu występowania określonych gatunków na tym samym obszarze i wzajemnego dostosowania się w procesie ewolucji.
Na szczęście dla akwarystów udaje się z powodzeniem połączyć gatunki nie występujące razem w naturze. W naturze Amphiprion ocellaris żyje w symbiozie z nastęującymi gatunkami ukwiałów symbiotycznych : Heteractis magnifica, Stichodactyla gigantea, Stichodactyla mertensii. W akwarium często żyje w symbiozie z ukwiałem z gatunku Entacmaea quadricolor, który także należy do najczęściej spotykanych ukwiałów symbiotycznych w warunkach akwariowych.


Do dzisiaj nie jest do końca wyjaśniony mechanizm , który powoduje, że błazenki są odporne na parzydełka ukwiałów. Faktem jest, że są one w stanie bez żadnego uszczerbku na zdrowiu dotykać parzydełek i nie są nimi obezwładniane. Z drugiej strony ukwiał wyraźnie rozpoznaje błazenka, że nie jest to ofiara i nie próbuje go złapać swoimi czułkami.
Za najbardziej prawdopodobną uznaje się tezę, że skład chemiczny śluzu błazenków jest zbliżony do składu chemicznego śluzu wytwarzanego przez macki ukwiału, któremu jest to potrzebne w celu ochrony przed atakami jego własnych parzydełek. Prawdopodobnie w efekcie dotyk błazenka ukwiał traktuje jak dotyk swoich własnych czułków i w efekcie
nie reaguje atakiem. Przypuszcza się, że w początkowym okresie kiedy błazanek dopiero zaczyna się „przyzwyczajać” do nowego ukwiału jego śluz jest gęstszy i tworzy nieco grubszą warstwę ochronną, która ma dwojakie działanie :

  • po pierwsze ma zmniejszać siłę uderzenia parzydełek , które nie mogą się łatwo dostać ciała ryby,
  • po drugie składniki chemiczne śluzu powodują prawdopodbnie, że spowalniane jest działanie mechanizmu wystrzeliwującego parzydełka przez co naturalne ataki ukwiału są po prostu znacznie słabsze niż normalnie.


Symbioza błazenków z ukwiałem sprowadza się głównie do wzajemnej ochrony przed drapieżnikami.
Błazenki chronią się w ramionach ukwiałów przed atakami drapieżników dla których parzydełka ukwiałów stanowią śmiertelne zagrożenie. Z drugiej strony błazenek potrafi brawurowo bronić ukwiału przed drapieżnikami, które odżywiają się ukwiałami. Wielu akwarystów obserwując zachowanie błazenków w akwarium uważa, że błazenki dokarmiają ukwiały wciągając w ich ramiona duże kawałki pokarmu. Z kolei ukwiał dokarmia błazenki wydalając strawione resztki pokarmu, które wyraźnie bardzo smakują błazenkom.


Żyjąc w dużych koloniach potrafią spędzać wiele czasu pływajac nie w ramionach ukwiału, ale w odległości około 20-30cm dookoła niego. Dodatkowo mówi się o tym, że błazenki często chowając się i pływając pomiędzy czułkami ukwiału ułatwiając wymianę gazową dodatkowo go dotleniają. Faktem jest, że ukwiały wyraźnie lepiej rozwijają się w obecności błazenków i osiągają większe rozmiary.

Ukwiał Gatunek błazenków
Cryptodendrum adhaesivum A. clarkii
Entacmaea quadricolor A. akindynos, A. allardi, A. bicinctus, A. chrysopterus, A. clarkii, A. ephippium, A. frenatus, A. latezonatus, A. mccullochi, A. melanopus, A. omanensis, A. rubrocinctus, A. tricinctus, P. biaculeatus
Heteractis aurora A. akindynos, A. allardi, A. bicinctus, A. chrysogaster, A. chrysopterus, A. clarkii, A. tricinctus
Heteractis crispa A. akindynos, A. bicinctus, A. chrysopterus, A. clarkii, A. ephippium, A. latezonatus, A. leucokranos, A. melanopus, A. omanensis, A. perideraion, A. polymnus, A. sandaracinos, A. tricinctus
Heteractis magnifica A. akallopisos, A. bicinctus, A. chagosensis, A. chrysopterus, A. clarkii, A. leucokranos, A. melanopus, A. nigripes, A. ocellaris, A. percula, A. perideraion
Heteractis malu A. clarkii
Macrodactyla doreensis A. chrysogaster, A. clarkii, A. perideraion
Stichodactyla gigantea A. akindynos, A. bicinctus, A. clarkii, A. ocellaris, A. percula, A. perideraion, A. rubrocinctus
Stichodactyla haddoni A. akindynos, A. chrysogaster, A. chrysopterus, A. clarkii, A. polymnus, A. sebae
Stichodactyla mertensii A. akallopisos, A. akindynos, A. allardi, A. chrysogaster, A. chrysopterus, A. clarkii, A. fuscocaudatus, A. latifasciatus, A. leucokranos, A. ocellaris, A. sandaracinos, A. tricinctus

Amphiprion i jego wymagania w akwarium:

  • temperatura w zbiorniku od 24°C do 28°C;
  • zasolenie od 1.022 do 1025 sg.
  • pH 8,0 do 8,4
  • twardość od 8 do 12 dKH

Galeria popularnych Amphiprionów

  • Amphiprion Akindynos
  • Amphiprion Clarkii
  • Amphiprion Melanopus
  • Amphiprion Percula
  • Amphiprion Ocelaris
  • Amphiprion Perideraion
  • Amphiprion Lymnus
  • Amphiprion Latezonatus
  • Amphiprion Chrysopterus
  • Amphiprion Bicinctus

 

Anemonefish ( Amphiprion akindynos) jest gatunkiem ryb tropikalnych, które można znaleźć na rafie koralowej w południowo-zachodniej części Oceanu Spokojnego.
Wspólna nazwa pochodzi od jej występowania na Wielkiej Rafie Koralowej w Australii.Można natrafić na nią również w Nowa Kaledonia i na wodach północnej części
Południowej Walii w Australii. Ten gatunek ma kolor brazowo – pomarańczowy, biało-niebieskawe paski na ciele i ogonie i czarne krawędzie jako obramowania .
Ten gatunek wygląda bardzo podobnie jak Anemonefish ( Amphiprion chrysopterus) jednak to nie robisz czarny anal fin i barów ciała nie są tak niebieskie jak
Orange Fin Anemonefish. Można ją znaleźć wśród wielu gatunków ryb na głębokości od 1 do 20 metrów.W środowisku naturalnym na rafie Anemonefish ( Amphiprion akindynos)
rośnie do maksymalnej długości około 12cm.”

ryba1

Występuje:Indopacyfik, Japonia, Mikronezja, Ocean Indyjski, Pacyfik zachodni, Wyspy Ryukyu, Zatoka Perska Wielkość:do 10 cm. Temperatura:24°C – 27°C. Żywienie:artemia,
kryl, mrożony pokarm , mysis, suchy pokarm Wielkość akwarium:~ 300 Liter. Stopnień trudności średnio trudny. Hodowla Jeden z najbardziej popularnych błazenków,
w handlu osišgane sš osobniki z hodowli Podobnie jak kilka innych błazenków, występuje czasami w czarnej odmianie barwnej. Zamieszkuje ukwiały Cryptodendrum
adhaesivum, Entacmaea quadricolor, Heteractis aurora, H. crispa, H. magnifica, H. malu, Macrodactyla doreensis, Stichodactyla gigantea, S. haddoni i S. mertensii.